‘Wanneer zal ik voor u en uw dienaren en uw volk smeken om de kikkers van u en uw huizen te vernietigen?’

-Exodus 8: 9-

Heb je ooit geworsteld met een van die problemen die hardnekkig weigert weg te gaan? Het lijkt immuun te zijn voor alle oplossingen. Je mept op elke denkbare manier naar het ding, maar in plaats van te worden geëlimineerd, breidt het zich uit en vermenigvuldigt het zich totdat het helemaal uit de hand loopt.

Duizenden jaren geleden had een Egyptische farao precies dat soort problemen.

Hij was in een hevig geschil met God over de toekomst van de Israëlieten, en als gevolg van dat geschil werd hij op een ochtend wakker en zag dat zijn land wemelde van de kikkers. Slijmerige, stinkende, huppelende kikkers.

Het was een ernstig probleem. Ik heb het niet over een paar kikkers in de voortuin. Ik bedoel, kikkers waren overal – in hun bedden, op hun tafels. Grote oude kikkers in de ovens. Kleine kikkertjes in het brooddeeg en het drinkwater. Kikkers. Kikkers in je haar. Kikkers op plaatsen waar je niet eens aan zou willen denken!

Toen deed God een stap. Hij stuurde zijn man Mozes naar de farao om te vragen: “Wanneer zal ik de Heer smeken om deze kikkers hier weg te halen?” Weet je wat de farao zei? “Morgen.” Kun je je dat voorstellen? Hij had kunnen zeggen: “Nu meteen! Vandaag!” Maar in plaats daarvan besloot hij dat hij nog een nacht tussen de kikkers zou doorbrengen.

Je kunt nu zeggen: “Dat is het stomste dat ik ooit heb gehoord. Waarom zou hij in vredesnaam morgen zeggen?” Ik weet het niet. Waarschijnlijk om dezelfde reden dat jij wilt wachten tot morgen om bijvoorbeeld meer tijd met God te hebben of die opdracht te doen die God van je vroeg. Was er niet dat ene boek dat je nog moest lezen van de Heilige Geest?

Dit is wat ik wil dat je ziet: Toen Mozes de farao die vraag stelde en hij antwoordde: “Morgen”, zei Mozes: “In orde, weet dat er een God in de hemel is, die eens is met jouw woorden.”

Laat me je dit vragen: hoe lang ben je bereid je door dat aanhoudende probleem te laten kwellen? Wanneer ga je de kikkers in je leven kwijtraken? Realiseer je je dat ze zullen blijven zolang jij ze toestaat? Ze zullen er zijn totdat je tenslotte een goede beslissing neemt om ze, met het Woord van God, eruit te krijgen.

Waarom doe je het vandaag niet?